من نمیدانم از تکرار این روزهای تکراری

چه چیز نصیب این چند روزه باقی مانده میشود؟

هر روز تا می آیم به همین قانون های الکی فکر کنم

میبینم ساعت های تکراری جلویم رژه می روند

(اه ... آفتاب از پشت این شیشه های مشبک چشم هایم را کور می کند

و من هی مجبورم جا به جا شوم ...

اصلا این شیشه ها یا شایدم افتاب فقط چشم های مرا نشانه گرفته اند

بیخیالشان ... خودم خیره می شوم به همین شیشه های رنگی ... ! )


 

یک نقشه ی تازه دارم

نقشه که نه ...

یک جورهایی میان بر است برای رسیدن ...

وقتی که شب شد ... همان نیمه شب را می گویم

کوله پشتی ام را بر می دارم و میروم تاریک ترین نقطه ی بی تو

تکه های درشت شب را (چه با ستاره چه بی ستاره )

از اسمان میچینم و توی کوله ام پنهان می کنم

خاطرات تاریکمان را هم به تکه های خالی میدوزم

حالا نمی گذارم روز شود

خودم روزها شب را می پاشم به آسمان

اینطور دیگر نیازی نیست صبر کنم تا فردا

همیشه شب است و همیشه فردا ... !


+ تولدم مبارک